Ik ga twee keer per jaar naar een klooster. Het komt dus geregeld voor dat ik bij het maken van een afspraak zeg: “Dan kan ik niet, dan zit ik in het klooster.” De meeste mensen reageren geïnteresseerd. Mensen van mijn generatie veronderstellen dat je naar het klooster gaat voor rust. Lezen, wandelen, goede gesprekken voeren…
Mijn man werkt met jonge mensen. Als hij aangeeft dan en dan digitaal niet bereikbaar te zijn, omdat hij in het klooster zit, reageren die ook geïnteresseerd. Ze stellen wel andere vragen.
“Meneer, ontmoet u God in het klooster?”
Het woord God is belast. Mensen van mijn generatie gebruiken het zeer spaarzaam, zelfs in de kerk. Het wekt associaties met zondebesef, machtsmisbruik, dwang en verplicht stil zitten. Velen van ons hebben geen goede herinneringen aan hun religieuze opvoeding.
Jonge mensen hebben die ballast niet. Die groeien op in een wereld waarin ze het ideale plaatje van de sociale media moeten zien te rijmen met de harde werkelijkheid. Voor hen is God een andere realiteit. Niet de schijnwereld van internet en ook niet de harde werkelijkheid van oorlog en ellende die via het nieuws over ons uit wordt gestort. Maar waar vind je die God?
Tja. De generatiekloof is van alle tijden.